Co nowego w sprawie ziki? Cz.1

Co nowego w sprawie ziki? Cz.1

Zika – dane epidemiologiczne

Wirusa zika opisano po raz pierwszy w 1947 roku w Afryce, a jego nazwa pochodzi od lasu w Ugandzie, gdzie zanotowano pierwsze przypadki choroby. Od tamtej chwili pojedyncze zachorowania wśród ludzi występowały okresowo na kontynentach afrykańskim i azjatyckim.  Momentem przełomowym okazał się rok 2015, kiedy wirus przedostał się na zachodnią półkulę i wywołał masowe zachorowania w Brazylii. Był to początek największej epidemii tej choroby w historii świata.  W latach 2015 – 2017 zika rozprzestrzeniła się w większości krajów Ameryki Środkowej i Południowej oraz dotarła do odległych rejonów Azji i zachodniego Pacyfiku (np. do Indii, Indonezji, Tajlandii, Singapuru, Wietnamu i na Papuę Nową Gwineę). Wg danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO, ang. World Health Organisation) z września 2017 roku, w latach 2015 – 2017 całkowita liczba przypadków gorączki zika w Amerykach wyniosła 801.191. Ze względu na fakt, że w większości przypadków przebieg choroby jest bezobjawowy powyższe dane mogą być zdecydowanie zaniżone. Szacuje się, że rzeczywista liczba zakażonych tylko w Brazylii mogła przekroczyć milion!

Źródło: http://subiektywizmy.blogspot.com/2016/01/wirus-zika.html

Zika – drogi transmisji

Zika jest chorobą wirusową przenoszoną przez komary z rodzaju Aedes. Głównym wektorem zakażenia jest komar egipski (A. aegypti), który odpowiada także za transmisję gorączki dengachikungunya oraz żółtej gorączki. Komary z rodzaju Aedes żyją w bliskim sąsiedztwie człowieka, gdyż duże zdolności adaptacyjne ułatwiają im przetrwanie w środowisku miejskim. Prawdopodobieństwo ukłucia tych komarów jest największe podczas wczesnych godzin rannych i 2 godziny przed zachodem słońca. W 2016 roku potwierdzono dodatkowe drogi rozprzestrzeniania się choroby jakimi są transmisja seksualna i wertykalna. Są one możliwe ze względu na zdolność wnikania wirusa do nasienia u mężczyzn oraz przenikania przez łożysko u kobiet ciężarnych.

 

Zika – obraz kliniczny

Większość osób zakażonych wirusem zika nie prezentuje żadnych objawów klinicznych.  W sytuacji objawowego przebiegu choroby w obrazie klinicznym dominują łagodne stany gorączkowe i inne objawy grypopodobne, w postaci bólów głowy i bólów mięśniowo-stawowych. U niektórych chorych pojawia się plamista wysypka oraz zapalenie spojówek. W zdecydowanej większości przypadków choroba ustępuje po 2-7 dniach bez trwałych następstw zdrowotnych. Do poważnych powikłań poinfekcyjnych dotyczących układu nerwowego u dorosłych należy zespól Guillain – Barre, który przebiega pod postacią porażenia nerwów obwodowych kończyn i mięśni oddechowych. Zespół Guillain – Barre może prowadzić do paraliżu całego ciała oraz uduszenia, do którego dochodzi w wyniku uszkodzenia mięśni regulujących oddychanie.

Jak zdiagnozować zakażenie wirusem zika?

Złotym standardem diagnostycznym wykrywającym „świeże” zakażenie zika jest badanie na obecność materiału genetycznego wirusa z użyciem metod molekularnych (PCR, ang. polymerase chain reaction). Aktualnie trwającą infekcję potwierdza także obecność przeciwciał przeciwwirusowych w klasie IgM. O przebyciu gorączki zika w przeszłości świadczą przeciwciała w klasie IgG.

Czy zikę można wyleczyć?

Aktualnie nie ma leku, który wykazywałby działanie przeciwwirusowe. Dlatego w przypadku nasilonych dolegliwości grypopodobnych zaleca się leczenie objawowe z użyciem leków przeciwgorączkowych i przeciwbólowych (np. paracetamol). Zdecydowanie odradza się stosowanie aspiryny, gdyż w przypadku, gdy nie ma możliwości wykluczenia gorączki denga, lek ten może nasilać zaburzenia krwotoczne.