Denga - bać się czy nie bać? Cz.3

Denga - bać się czy nie bać? Cz.3

Zapobieganie – walka z dengą na arenie międzynarodowej.

Najskuteczniejszym sposobem zmniejszenia liczby osób chorujących na dengę w skali świata jest skuteczna walka z wektorem czyli komarami z rodzaju Aedes. Głównym filarem programu eliminacji tych owadów jest zmniejszenie liczby miejsc lęgowych czyli zbiorników stojącej wody słodkiej. Komary egipskie i tygrysie wykształciły duże zdolności adaptacji do sztucznego środowiska stworzonego przez człowieka dlatego potrafią składać jaja np. w pustych puszkach po napojach, naczyniach na kwiaty na cmentarzach czy składowanych na otwartej przestrzeni oponach samochodowych. Zmniejszenie populacji tych owadów na terenach endemicznych wymaga jak najszybszego usuwania lub regularnego opróżniania wszelkich przedmiotów z wody oraz powszechny udział ludności na danym terenie w stosowaniu powyższych dobrych praktyk.

Sposobem ochrony domostw przed wnikaniem komarów do mieszkań jest stosowanie siatek w oknach i drzwiach oraz spryskiwanie pomieszczeń insektycydami. W 2015 roku zakończono prace nad szczepionką przeciw dendze. Preparat zawiera 4 żywe atenuowane serotypy wirusa i jest zalecany dla osób w wieku od 9 do 45 lat, które mieszają w rejonach z największą liczbą zachorowań. Zmniejszenie liczby osób chorujących na dengę w skali świata jest kluczowe nie tylko ze względów zdrowotnych ale także epidemiologicznych, gdyż prawdopodobieństwo zakażenia komara jest wprost proporcjonalne do liczby nosicieli wirusa.

Zapobieganie zachorowaniu na dengę– ochrona indywidualna.

Ochrona indywidualna polega na stosowaniu odzieży ochronnej w postaci bluz z długimi rękawami i spodni z długimi nogawkami w czasie przebywania na otwartej przestrzeni. Ryzyko ukłucia zakażonego komara skutecznie zmniejszają chemiczne substancje o działaniu odstraszającym owady czyli repelenty (patrz: „Zapobiegania ukłuciom owadów.” i „Plaga komarów tygrysich we Francji: Czy Europie grozi epidemia gorączki Chikungunya?”). Do najczęściej stosowanych repelentów należy dietylotoluamid (tzw. DEET) oraz ikarydyna lub pikarydyna. Skuteczność środków zapobiegawczych jest warunkowana znajomością cyklu życiowego owadów – komary z rodzaju Aedes bytują w pobliżu domostw ludzkich na terenach miejskich w ciągu dnia, a ich największa aktywność w przypada na 2 godziny po świcie i 2 godziny przed zachodem słońca. Wspomniana protekcja powinna być stosowana szczególnie restrykcyjne w sytuacji, gdy na dengę zachoruje jeden z członków rodziny, gdyż zmniejsza prawdopodobieństwo przeniesienia choroby na pozostałych domowników przez komary będące w najbliższym otoczeniu.

Czy po „przechorowaniu” dengi można kontynuować podróżowanie?

Wszyscy turyści przed każdym wyjazdem powinni odbyć profesjonalną konsultację lekarską celem oszacowania indywidualnego ryzyka zachorowania na dengę podczas podróży do danego rejonu świata. Niezbędnym elementem odpowiedzialnego podróżowania jest także wykonywanie specjalistycznych badań laboratoryjnych po powrocie do kraju celem ostatecznego wykluczenia przebycia choroby. Jest to niezwykle istotne nawet w sytuacji nie występowania objawów chorobowych w trakcie podróży, gdyż 75% wszystkich infekcji przebiega całkowicie bezobjawowo. Kontakt z wirusem potwierdza obecność przeciwciał przeciwwirusowych, a każdy dodatni wynik wymaga interpretacji lekarza specjalisty medycyny podróży, gdyż przebycie dengi może zwiększać ryzyko ciężkiej dengi podczas kolejnych wyjazdów!

Cz.1

Cz.2