Denga - bać się czy nie bać? Cz.2

Denga - bać się czy nie bać? Cz.2

Czynnik etiologiczny dengi.

Denga jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirusy z rodziny Flaviviridae, które występują pod postacią 4 stereotypów: DENV-1 (ang. dengue virus 1), DENV-2, DENV-3 i DENV-4, różniących się rozprzestrzenieniem geograficznym oraz patogennością dla człowieka. Przebycie dengi pozostawia trwałą odporność jedynie w kierunku serotypu wirusa, który był odpowiedzialny za aktualną infekcję i nie chroni przed zakażeniami wywołanymi przez inne DEN-V. Jednym z najbardziej aktualnych problemów zdrowotnych na świecie są wielokrotne zakażenia pacjentów wirusami dengi, gdyż nawracające infekcje stanowią stan bezpośredniego zagrożenia życia. Wynika to z obecności przeciwciał, które w przypadku zakażenia odmiennym serotypem DEN-V uszkadzają naczynia krwionośne i są przyczyną powikłań krwotocznych.

Drogi transmisji dengi.

Najpowszechniejszym sposobem zakażenia człowieka jest ukłucie komara egipskiego (Aedes aegypti) lub komara tygrysiego (Aedes albopictus), które są przenosicielami wirusów. Do rzadszych dróg transmisji dengi należy droga krwiopochodna czyli kontakt z krwią (np. w trakcie przetoczeń krwi lub transplantacji narządów) zawierającą wirusa, które jest obecny w surowicy człowieka w ciągu pierwszych 7 dni po zakażeniu. W sytuacji zachorowania na dengę w trakcie ciąży może dojść do transmisji wirusa na płód przez łożysko lub w trakcie porodu podczas przejścia przez drogi rodne ciężarnej (droga wertykalna).

Obraz kliniczny dengi.

Objawy dengi pojawiają się najczęściej od 3 do 7 dni po ukłuciu przez zakażonego komara. Do dolegliwości, które są zgłaszane przez większość pacjentów należy: gorączka sięgająca 40 – 41 stopni Celsjusza, bóle mięśniowo-stawowe oraz bóle głowy. Jednym z najbardziej charakterystycznych objawów dengi jest plamista wysypka oraz bóle zlokalizowane za gałkami ocznymi. W większości przypadków chorzy powracają do zdrowia w ciągu kilku dni. U około 5% pacjentów po 24-godzinnym okresie bezobjawowym może nastąpić nawrót dolegliwości w postaci tzw. objawów alarmujących. Należą do nich: uporczywe wymioty, ból brzucha, powiększenie wątroby, trudności w oddychaniu, niepokój i inne zaburzenia świadomości oraz krwawienia z błon śluzowych, które wynikają z uszkodzenia ścian naczyń krwionośnych i przenikania krwi do przestrzeni pozanaczyniowej. Sygnalizują przechodzenie choroby w krytyczną fazę i rozwój ciężkiej dengi, która jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Osoby z ciężką dengą umierają w wyniku uogólnionych krwawień i niewydolności wielonarządowej. Laboratoryjnym wskaźnikiem nadchodzącej ciężkiej dengi jest znaczne obniżenie poziomu płytek krwi i leukocytów (trombocytopenia i leukopenia) oraz wzrost hematokrytu będący odzwierciedleniem zwiększenia gęstości krwi.  Śmiertelność w przebiegu ciężkiej dengi wynosi 20%.

Leczenie.

Najważniejszym elementem leczenia dengi jest odpoczynek i właściwe nawodnienie organizmu. W sytuacji nasilonych bólów mięśniowo-stawowych i gorączki zastosowanie znajdują leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe np. paracetamol i acetaminofen. W związku ze zwiększaniem ryzyka krwawienia zdecydowanie odradza się stosowanie aspiryny i ibuprofenu. Pacjenci z ciężką dengą wymagają hospitalizacji celem stałego monitorowania parametrów życiowych i dożynek suplementacji płynów i preparatów krwiopochodnych. Właściwe leczenie zmniejsza śmiertelność do 1%.

Cz.1

Cz.3